Het ontstaan:

 

Ik ben thuis opgegroeid met Engelse motoren omdat Robert (bijna 3.5 jaar ouder) met dit virus was besmet. Als jonger broertje kijk je natuurlijk tegen je grote broer op en ik moest op 16 jarige leeftijd al met een Bsa B31

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een ritje maken, tja er was niemand thuis en ik zei tegen die motor “ga je weg of ik neem je weg” en wat denk je, hij bleef staan dus moest het maar gebeuren. Mijn eerste wegmotor ervaring dus en het liet een onuitwisbare indruk achter dat kan ik je wel vertellen. Achteraf fijn dat alles goed was gegaan en niemand er iets van had gemerkt!!!

 

Toen ik 18 werd had ik een Bsa A-65 (goh waar ken ik die naam toch van)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

en reed daar zomer en winter mee van m’n werk naar het vakantiehuisje waar ik toen in woonde. Hij stond lekker binnen in het huisje voor de kachel, de camping eigenaar vond het volgens mij wel een beetje raar maar goed dat was zijn probleem. Tot zover de Bsa besmetting.

 

Voorafgaand aan de aanschaf van het span gingen vele Barneveld kijkjaren, aldaar ging ik de lokale helden Kobus en Sam aanschouwen en genieten v/d wedstrijden. Daar ontstond het eigen zijspanrijden idee, maar hoe moest ik dat aanpakken en met wie. Denken denken denken (niet m’n sterkste kant natuurkijk) en toen bij Robert en Marja gaan praten wahant diehie, nou ja lijkt me duidelijk. Marja gevraagd of zij er ook zin in zou hebben. Marja had al enige jaren bij Harry Vermeulen in de bak gezeten, dus had ervaring en van het een kwam het ander. Harry Vermeulen wist (heel toevallig) hun oude Bsa span te koop staan, die waar zij al eerder mee geraced hadden, het was in hun tijd een ding wat lekker stuurde en best snel was. Dus wij een afspraak gemaakt om te bezichtigen en…….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

daar stond het mooiste zijspan allertijden, het was net of het ding al jaren buiten had gelegen na een laatste racepoging van de vorige eigenaar die in de sloot was geëindigd. Een en al roest en verrot maar “het blok en de remmen waren nog goed”, zeiden ze! Achteraf bleken alleen de remmen nog goed, zo gaat dat. Maar wat moet je anders dus toch maar aangeschaft en aan het restaureren geslagen (ook heel leuk om te doen trouwens). We zijn begonnen met een standaard Bsa A-65 blok met zo’n slordige 40pk aan de krukas, tja je moet ergens mee beginnen en ik had besloten om eerst maar eens te kijken of het rijden net zo leuk was als het kijken alvorens een investering in het blok te doen. In Boskoop 2002 hadden we dan eindelijk de eerste demo, uitgevallen in de eerste training met een gat in de olietank getrild (enorm oliespoor getrokken) en de wedstrijd werd enkele uren stil gelegd. Zo waren we al vroeg populair bij onze medespanners. Wat wel heel positief bleek was het samenwerk tussen Marja en mezelf, het klikte zal ik maar zeggen. Afijn een nieuwe r.v.s. olietank gemaakt en op naar de volgende wedstrijd. En zo gaat het eigenlijk nog steeds elke keer nieuwe ervaringen opdoen en aanpassingen maken voor een beter resultaat.

 

Waarom GRIESLIGHTNING, Deze naam is verzonnen door Robert.

GRIES is Achtervelds voor grijs, de hoofdkleur van onze zijspan.

LIGHTNING is type motorblok en staat ook voor bliksemsnel.

 

Frank